บ้านน้อยในไร่แห้ว

ไม่ได้อัพบล็อกนานเพราะไม่ค่อยจะว่าง จริงๆเรื่องที่อยากพิมพ์มีเยอะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เอาเป็นว่าคราวนี้มีเรื่องสมัยเรียน ปวช. จะเล่าให้ฟัง

เคยทะเลาะกับเพื่อนสนิทจนมองหน้ากันไม่ติดมั้ยครับ?

เคยถือทิฐิจนไม่ยอมยกโทษให้เค้ามั้ย?

เคยคิดมั้ยว่าจริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเลยสักนิดเดียว?

สมัยเรียน ปวช. ช่างเขียนแบบ ผมมีเพื่อนสนิทอยู่ 2-3 คน หนึ่งในนั้นเพื่อนๆเรียกชื่อกันสั้นๆว่า โอ

โอ เป็นคนอารมณ์ดี ค่อนข้ามมีอารมณ์ขัน ถึงบางทีมันจะฝืดและไม่ถูกกาลเทศะก็เถอะ

เราผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน สุขทุกข์ด้วยกันหลายเรื่อง จนผมถือว่าโอเป็น"เพื่อนสนิท"คนนึง ซึ่งสมัยนั้นผมจะค่อนข้างคบคนยาก ยิ่งระดับคบแล้วสนิทใจกันนี่ยิ่งยากใหญ่ ส่วนใหญ่จะอยู่ในระดับ"คนรู้จัก" มากกว่าเพื่อน

อยู่มาวันนึง ในช่วงเทอมต้นของปี 3 เห็นจะได้ ถ้าผมจำไม่ผิด ผมก็เกิดผิดใจกับโอ

สาเหตุเป็นเพราะผมไปขอความช่วยเหลือเรื่องงานกับเค้า แล้วเค้าเกิดหลุดมุขฝืดๆที่ไม่ถูกกาลเทศะออกมา...

จนผมฉุนขาดหลุดปากออกมาว่า "จะไปตายที่ไหนก็ไป!"

เพื่อนๆที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็บอกว่าโอไม่น่าพูดแบบนั้นออกมา เจ้าตัวเองก็คงไม่ได้ตั้งใจและสำนึกผิดค่อนข้างมาก ทำท่าอยากจะเข้ามาขอโทษผมหลายคราว แต่ตอนนั้นผมโกรธมากจนไม่ยอมรับฟังเค้า จะว่ามีนิสัยขี้งอนก็ได้(ช่วงนั้นน่ะนะ) ทุกครั้งที่เค้าเข้ามาใกล้ผมจะถอยออกห่าง พักหลังเค้าก็เลยพยายามเลี่ยงๆผมเหมือนกัน

เวลาผ่านไป ความโกรธมันก็เริ่มจางหาย เป็นเพื่อนกันมาหลายปี และก็รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ แต่ทิฐิยังมีอยู่ ผมก็ยังห่างๆกับเค้าจนถึงช่วงปิดเทอม ในใจก็คิดไปว่า ถ้าเทอมสองนี่เค้ากล้าเข้ามาขอโทษผมแค่คำเดียว ผมจะยกโทษให้ทันทีแล้วกลับมาเป็นเพื่อนสนิทเฮฮากันเหมือนเดิม ขอให้พูดเถอะ

...แต่เค้าไม่มีโอกาสจะได้ทำแบบนั้น

ไม่สิ... ต้องบอกว่าผมไม่มีโอกาสจะได้ทำแบบนั้นมากกว่า

ตอนไปดูผลสอบของเทอมแรก ผมได้พบกับเพื่อนของโอที่อยู่ต่างสาขากันโดยบังเอิญ และได้รู้ข่าวว่า...เค้าตายแล้ว...

ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ถามย้ำกับเพื่อนเค้าว่าจริงเหรอ!? จากปากคำเพื่อนสนิทของเค้าบอกว่าโอหัวใจวายเฉียบพลันในห้องน้ำของหอพัก

มันง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ? ชีวิตคนเราเนี่ย?

ผมได้แต่อึ้ง...

ต่อจากนั้นก็เป็นความเสียใจ

เสียใจว่าไม่น่ามีทิฐิ เสียใจว่าไม่น่าโกรธเค้า เสียใจว่าน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีกับเค้าก่อนที่เค้าจะจากไปแบบไม่มีวันกลับ จริงๆแล้วผมน่าจะเป็นฝ่ายขอโทษด้วยซ้ำที่ทำให้เค้ารู้สึกผิดมากมายแบบนั้น

แต่ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เพราะเค้าจากไปแล้ว

เพื่อนที่ดีที่สุดของผมคนนึงจากไปแล้ว...

ตั้งแต่นั้นมา... ผมตั้งใจไว้ว่ากับคนที่ผมถือว่าเป็น "เพื่อนสนิท"

ผมจะยอมเป็นฝ่ายละทิฐิ ไม่โกรธกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ผมจะทำดีกับเค้าให้มากเท่าที่คนอย่างผมจะทำได้

เพราะผมไม่อยากเสียใจ ที่ตอนยังอยู่ด้วยกันผมไม่ได้ทำอะไรดีๆให้เค้าเลย...

พอถึงช่วงเดียวกันของทุกปีเมื่อไหร่ ผมจะต้องหวนคิดถึงเรื่องนี้ทุกครั้ง และตัดสินใจจะเก็บไว้เตือนใจตัวเองไปตลอดชีวิต

เคยทะเลาะกับเพื่อนสนิทจนมองหน้ากันไม่ติดมั้ยครับ?

เคยถือทิฐิจนไม่ยอมยกโทษให้เค้ามั้ย?

เคยคิดมั้ยว่าจริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเลยสักนิดเดียว?

ถ้าวันนี้คุณยังมีเพื่อน อย่าให้ความบาดหมางเล็กน้อยมาบดบังมิตรภาพเลยครับ ขณะที่คุณยังมีโอกาสอยู่