บ้านน้อยในไร่แห้ว

เคยคิดบ้างมั้ยครับว่าการ์ตูนเองเป็นสื่อที่มี "พลัง" ระดับนึงเลยทีเดียว อาจจะเป็นเพราะการเข้าถึงง่ายและเข้าถึงได้เกือบทุกเพศทุกวัย

ในประเทศไทยการ์ตูนยังไม่ได้รับการ ยอมรับในฐานะสื่อนักเพราะค่านิยมที่ปลูกฝังกันมาว่าการ์ตูนคือเรื่องไร้สาระ

แต่จริงๆเบื้องหลังก็คือการ์ตูนการเมืองในอดีตได้เกิดไปสั่นคลอนอะไรบางอย่างของผู้มีอำนาจในสมัยนั้นเข้า ก็เลยมีการปลูกฝังประชาชนทั่วไปว่าการ์ตูนคือสิ่งไร้สาระหาประโยชน์อันใดมิได้ อาจจะเพื่อกันไม่ให้คนเข้าใจสถานการณ์การเมืองช่วงนั้นได้ง่ายๆผ่านทางการ์ตูนที่เข้าถึงคนระดับทั่วไปได้กระมัง

คนโง่ที่ไม่รู้อะไรย่อมปกครองง่ายกว่า ใช่มิใช่?

จนกระทั่งปัจจุบัน ค่านิยมนี้ก็ยังคงฝังหัวหลายๆคนอยู่ โดยที่ไม่ได้นึกถึงเลยว่าการ์ตูนนั้นมีอิทธิพลมากเพียงใด

เหมือนกับสื่ออื่นๆอย่างวิทยุ โทรทัศน์ ภาพยนต์ หนังสือพิมพ์หรือหนังสืออื่นๆทั่วไป ถ้าใช้เป็นเครื่องมือในทางสร้างสรรค์ก็ดีไป แต่ถ้าไม่ล่ะ?

กรณี "หลุมดำ" นั่นก็คงเป็นตัวอย่างที่ดีอันนึง

สิ่งที่ผมอยากจะบ่นจริงๆก็คือ เมื่อการ์ตูนมันเป็นสื่ออย่างนึงที่สามารถสร้างอิทธิพลใดๆกับผู้อ่านได้ นักเขียนจึงต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อสังคม และต้องมีจรรยาบรรณ

ถ้าเขียนเองอ่านเองคนเดียวจะเขียนโฉดชั่วสามานย์ลามกจกเปรตสิ้นคิดขนาดไหนมันก็เรื่องของคุณ แต่ถ้าเป็นผลงานที่ออกไปสู่สายตาของสังคมเมื่อไหร่ ความรับผิดชอบจะตกอยู่กับคุณทันที

ไม่มีข้อแก้ตัวครับ

การ์ตูนหน้านึงๆไม่ได้เขียนกันง่ายๆนึกปุ๊บเสร็จได้ปั๊บ ต้องกรองความคิดจากสมองกี่รอบต่อกี่รอบกว่าจะคิดจะวาดออกมาได้ ไหนยังกว่าจะตีพิมพ์ออกมาอีก ไอ้ที่จะมาอ้างว่าเขียนไปไม่ทันคิดน่ะแก้ตัวไม่ขึ้นครับ

ถ้าสักแต่เขียนออกมาหวังจะให้ขายได้อย่างเดียวโดยไม่สนใจผลกระทบต่อสังคมที่ตามมาว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แบบนั้นมันไม่มีความรับผิดชอบต่อสังคมแล้ว

วันนี้บ่นแค่นี้ก่อน นึกอะไรออกค่อยมาบ่นใหม่วันหลัง...