บ้านน้อยในไร่แห้ว

จริงๆเรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นปี ราวๆเดือนกุมภาพันธ์ ว่าจะเล่าลงบล็อกตั้งนานแล้วแต่ช่วงนั้นจอคอมเสียเลยยังไม่มีโอกาสเคลียร์รูปในกล้องสักที ไหนๆช่วงนี้เคลียร์รูปแล้วก็เอามาเล่าให้ฟังกันบล็อกฝุ่นจับก็แล้วกัน

อย่างที่เคยเกริ่นๆไปบ้างว่าบ้านผมอยู่ริมสุด เป็นหลังสุดท้าย บริเวณข้างบ้านจึงเป็นป่าหญ้าและต้นกก ซึ่งสมัยก่อนตรงนี้จะเป็นบึง เวลาฝนตกหนักก็จะมีปลาที่หลุดออกมาจากบ่อของกรมประมงที่อยู่ติดกันลงมาในบึงบ้าง เป็นปลาที่มีอยู่เดิมแล้วบ้าง ปลาเลยค่อนข้างจะชุม(รวมทั้งงูด้วย) อากาศจะค่อนข้างเย็นแต่ยุงเพียบ ตอนนั้นยังเคยเอาห่านมาเลี้ยงไว้ข้างบ้านออกลูกออกหลานหลายรุ่นเหมือนกัน อุดมสมบูรณ์ขนาดที่ว่าพอถึงฤดูก็จะมีนกเป็ดน้ำเป็นฝูงมาหยุดพักแถวนี้ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเป็นระยะ

แต่พอเวลาผ่านไป เมื่อความเจริญเริ่มเข้ามาเยือนเพิ่มขึ้นธรรมชาติก็เริ่มหดหาย มีการถมที่ตรงโน้นบ้าง ตรงนี้บ้าง แต่เดิมพื้นที่ที่เคยเป็นบึง เวลาฝนตกหนักน้ำล้นจนแทบจะขึ้นมาท่วมบ้าน น้ำก็เริ่มงวดลงๆทุกปี อากาศก็อบอ้าว ลมที่เคยพัดมาเปลี่ยนทิศทาง จนเดี๋ยวนี้ผมไม่รู้ว่าตรงกลางบึงแต่เดิมจะยังมีน้ำเหลือมั้ย แต่ที่แน่ๆนกเป็ดน้ำที่เคยมาเยี่ยมเยือนทุกปีหายไป ทำให้รู้สึกเศร้าใจเหมือนกัน

แต่ถึงอย่างนั้นบริเวณนี้ก็ยังนับว่าร่มรื่นและอุดมสมบูรณ์พอสำหรับเหล่านกทั้งหลายที่มาอาศัยอยู่กัน ทั้งไม้พุ่มและกอต้นกกรอบๆจะมีรังนกอยู่ทั่วไป เวลาเช้าๆถ้าออกมาสูดอากาศหน้าบ้านจะเห็นกระรอกไต่มาตามสายไฟและโดดไปตามกิ่งไม้เพื่อหาอาหาร (ซึ่งไม่นานมานี้เจ้าของที่ก็ได้มีการเอารถตักดินมาเคลียร์ต้นไม้ใบหญ้าไปรอบนึงแล้วและถมที่เป็นบางส่วน แน่นอนว่ารังนกบางส่วนก็คงถูกทำลายไปด้วย)

เมื่อยังมีนกอยู่ค่อนข้างเยอะ การที่บางตัวจะบินมาเกาะแถวหลังคาบ้าง แถวต้นไม้ข้างบ้านบ้างจึงเป็นเรื่องปกติ หน้าต่างห้องของผมจะมีเชือกโยงไว้แขวนกระดิ่งลม ซึ่งบางทีจะมีนกเล็กๆบินมาเกาะบ้าง พักหลังๆห็นมันบินมาเกาะบ่อยๆผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรนักจนวันนึงผมก็เริ่มสังเกตุเห็นอะไรแปลกๆ

เชือกที่โยงไว้มีเศษอะไรสักอย่างเหมือนใบไม้ใบหญ้ามาเกาะรวมกัน ตอนแรกผมนึกว่าเป็นแค่เศษขยะที่ปลิวมา แต่มันเริ่มใหญ่ขึ้นทีละนิด และเมื่อผมเห็นนกที่มักบินมาเกาะตรงนี้บ่อยๆผมก็สิ้นสงสัย

มันคาบเศษหญ้ามาทำรังที่หน้าต่างห้องผม...

ผมก็อึ้งๆนิดหน่อย แต่เค้าว่ากันว่า สัตว์เล็กสัตว์น้อย(ที่ไม่มีอันตราย ส่วนใหญ่จะเป็นพวกนกหรือผึ้งพันธุ์เล็กที่เรียกว่ามิ้ม)มาทำรังที่บ้าน  แสดงว่ามันเห็นว่าที่ตรงนี้เป็นที่พึ่งพิงได้จึงมาขออาศัย อีกอย่างมีเสียงนกร้องกล่อมเวลาทำงานอยู่ในห้องมันก็เพลินดี เลยปล่อยมันทำรังไป

กลัวก็แต่ว่าเวลาฝนสาดจะทำยังไงเท่านั้น จะเพราะลมเปลี่ยนทิศหรืออะไรก็แล้วแต่ เวลาฝนตกหนักๆหรือพายุเข้า บางทีฝนจะสาดเข้าหน้าต่างห้องผมค่อนข้างหนัก เคยต้องแบกที่นอน หมอน ผ้าห่ม ยกชุดออกไปตากกลางดึกมาแล้ว เพราะฝนตกหนักกระทันหัน และไม่ได้ปิดหน้าต่างไว้ ผมกลับมาไม่ทันเลยซวยไปตามระเบียบ พอมีนกมาทำรังแบบนี้เลยปิดหน้าต่างลำบาก

ตรงนี้แหละ

แล้วรังก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็ว ทั้งนกตัวพ่อและตัวแม่ผลัดกันมาสร้างรังเป็นระยะ ด้านนอกเป็นพวกเศษใบไม้ใบหญ้าแถวนั้นที่สานและเชื่อมต่อรวมกันด้วยน้ำลาย ผมเห็นมันคาบปุยนิ่มอะไรสักอย่างคาดว่าน่าจะเป็นปุยจากต้นกกที่ปกติจะปลิวว่อนไปตามลมทั่วบริเวณแถบนี้ เอามาบุไว้ด้านในรัง แล้วก็มุดลงไปย่ำๆข้างใน ดูนกทำรังก็เพลินดีเหมือนกัน

ผมไม่แน่ใจว่าเป็นนกอะไร แต่ตัวเล็กมาก เล็กกว่านกกระจอกทั่วไป ตัวเขียวๆ ช่วงคางถึงท้องดูเหมือนจะมีสีเหลือง ปากเป็นจะงอยโค้ง เห็นแล้วนึกถึงนกฮัมมิ่งเบิร์ด แต่เมืองไทยคงไม่มี ดูจากลักษณะของรังผมเดาเอาว่าน่าจะเป็นพวกนกกระจาบ

เมื่อรังเสร็จสมบูรณ์ แม่นกก็วางไข่ แล้วผลัดกันกกกับพ่อนก จนกระทั่งลูกนกฟักเป็นตัวออกมา

ตอนแรกผมยังไม่รู้ เพราะลูกนกยังไม่ร้องให้ได้ยิน จนกระทั่งเห็นมันป้อนอาหารลูกนั่นแหละ เลยเห็นหัวลูกนกโผล่ออกมา

โผล่หัวออกมาแล้ว ตายังปิดอยู่เลย

สักพักพอเริ่มโตก็เริ่มส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว พ่อแม่ก็สาละวนหาอาหารมาป้อน กินเก่งกันจริงๆ

แล้วคืนนึงขณะที่ผมออกไปทำธุระข้างนอก ฝนก็ตั้งเค้าว่าจะตก ลมพัดแรงจนน่ากลัวว่าฝนจะสาดเข้าห้อง ผมรีบบึ่งกลับบ้าน กะว่าจะเอาถุงดำใส่ขยะที่ยังไม่ได้ใช้แปะกระดาษกาวปิดผนึกหน้าต่างกันฝนสาดไว้แทนการปิดหน้าต่าง เพราะกลัวว่ารังนกจะโดนหน้าต่างหนีบกับเหล็กดัด

พอกลับมาถึงบ้าน แม่ผมพูดว่าปิดหน้าต่างให้แล้ว แล้วบ่นว่าหัดเก็บกวาดห้องซะบ้าง เศษขยะเต็มหน้าต่างเชียว

...แม่ผมนึกว่ารังนกเป็นเศษขยะที่จับตัวเป็นก้อน...

...แม่ผมปิดหน้าต่างห้องไปแล้ว...

ผมโวยวายด้วยความตกใจทันที บอกว่านั่นไม่ใช่เศษขยะ แต่เป็นรังนกที่มีลูกนกอยู่ข้างใน แม่ก็ตกใจทำหน้าตาตื่นบอกว่าก็ไม่รู้นี่

ผมโวยวายไม่ใช่ด้วยเพราะโกรธ แต่กลัวว่าแม่แกจะพลั้งเผลอทำบาปไปโดยไม่ตั้งใจ...

ผมรีบแจ้นขึ้นไปดูบนห้องทันที

...รังนกถูกหนีบติดกับลูกกรงเหล็กดัด...

ผมรีบเปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ฝนเริ่มซาและลมไม่พัดกรรโชกแล้ว ไม่มีเสียงจากรังนก...

ผมได้แต่ขอให้ลูกนกในรังอย่าได้เป็นอะไรไป ลองเอานิ้วแหย่ไปแตะๆดูในรัง

...ยังมีการขยับเคลื่อนไหวอยู่...

แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ เพราะโดนหนีบแบบนั้น ผมไม่แน่ใจว่าลูกนกจะบาดเจ็บรึเปล่า แม่ผมเองก็ใจเสียถามสถานการณ์อยู่นอกห้องว่าเป็นยังไงบ้าง แกเพียงหวังดีมาปิดหน้าต่างให้เพราะกลัวฝนสาด จริงๆผมเคยบอกแม่แล้วว่ามีนกมาทำรังที่หน้าต่างแต่แกคงไม่คิดว่าจะเป็นตรงนี้ ผมก็ได้แต่ถอนใจแล้วบอกว่าต้องรอดูพรุ่งนี้

...คืนนั้นพวกเราเฝ้าภาวนาให้ลูกนกพวกนั้นอย่าเป็นอะไร...

พอรุ่งเช้า ความกังวลทั้งหมดก็หายไป ลูกนกทุกตัวไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย! แถมจากตอนแรกที่คิดว่ามีแค่สองตัว แต่จริงๆแล้วมีสามตัว!

สักพักพ่อแม่นกก็บินเอาอาหารมาป้อนตามปกติ ผมมานึกดู จากที่ลองแหย่นิ้วเข้าไปจับเมื่อคืน รังด้านในบุด้วยวัสดุอ่อนนุ่มและค่อนข้างหนา นี่เองคงเป็นสิ่งที่ปกป้องลูกนกเอาไว้ ธรรมชาติช่างมหัศจรรย์แท้ ผมบอกข่าวดีกับแม่เพื่อให้แกโล่งใจ

หลังจากกังวลกันมาทั้งคืน เช้านี้ทุกคนในบ้านต่างเป็นสุขใจ

สัตว์ประหลาดสามหัว... โผล่หน้ากันสลอน

เอ้า ป้อนกันเข้าไป... รูปนี้กว่าจะถ่ายได้ยากพอสมควร เพราะแม่นกตื่นคน

เวลาผ่านไป พอลูกนกเริ่มโต มันก็หัดบินกันข้างหน้าต่างนั่นแหละ พอปีกกล้าขาแข็ง มันก็พากันจากไปทีละตัว เหลือไว้เพียงรังว่างเปล่า ซึ่งผมยังคงปล่อยไว้อย่างนั้นอีกพักใหญ่ เผื่อจะมีตัวไหนบินกลับมา จนแน่ใจว่าไม่มีตัวไหนกลับมาแล้วผมจึงปลดรังเปล่าทิ้ง รู้สึกเหงาๆบ้างเล็กน้อย

แต่หลังจากนั้นนานพอสมควร ก็มีนกชนิดเดียวกัน ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเป็นพวกลูกนกชุดนั้นหรือเปล่า แวะมาเกาะบ้างเป็นบางวัน เหมือนตอนพ่อแม่นกคู่แรกมาสำรวจหาที่ทำรัง

...นี่ห้องตูมันน่าทำรังขนาดนั้นเชียวเรอะ

ผมคิดไปยิ้มไป...